Bir çok ticari yazılım firması gibi Oracle da sadece belirli Linux dağıtımlarını destekliyor. Linux dağıtımlarındaki çeşitliliği sağlayan “özgür ruh” ne yazık ki standartların oluşmasına engel oluyor. Bence Redhat firmasının önemi bu noktada ortaya çıkmaktadır. Ticari yazılım üreticilerinin ihtiyaç duyduğu standartları Linux dünyasına geriten Redhat olmuştur. Konu dışına çıkmadan biz “benim kişisel favori dağıtımım” olan Ubuntu’ya geri dönelim. Ubuntu çok popüler bir Linux dağıtımı olmasına rağmen Oracle’ın desteklediği dağıtımlarından biri değil. Buna karşın bir iki ufak modifikasyon ile Ubuntu’yu Redhat’e benzetmek ve Oracle’ı sorunsuzca kurmak mümkün. Elbetteki bu şekilde kurulan Oracle veritabanına teknik destek alamazsınız, yani bu kurulum production ortamı için uygun değil. Yine de benim gibi kişisel laptopunuzda Ubuntu kullanıyor ve Oracle 11g ile çalışmak istiyorsanız beraberce bu kurulumu yapalım:

Öncelikle Linux x86 için Oracle 11gR2′i indirelim:

http://www.oracle.com/technetwork/database/enterprise-edition/downloads/index.html

Oracle için gerekli kullanıcı ve grupları oluşturalım:

$ sudo su -
# addgroup oinstall
# addgroup dba
# useradd -g oinstall -G dba -d /home/oracle -s /bin/bash oracle
# passwd oracle (Şifre isteyince orace kullanıcısı için şifre girin)
# mkdir /home/oracle
# chown -R oracle:dba /home/oracle

Ubuntu ile Redhat arasındaki farklı dosya lokasyonlarını bir birine benzetmek için bir kaç sembolink link oluşturuyoruz:

# ln -s /usr/bin/awk /bin/awk
# ln -s /usr/bin/rpm /bin/rpm
# ln -s /usr/bin/basename /bin/basename

Kernel parametrelerini Oracle’a göre ayarlamak için /etc/sysctl.conf dosyasına şunları ekliyoruz:

fs.file-max = 6815744
fs.aio-max-nr = 1048576
kernel.shmall = 2097152
kernel.shmmax = 2147483648
kernel.shmmni = 4096
kernel.sem = 250 32000 100 128
net.core.rmem_default = 4194304
net.core.rmem_max = 4194304
net.core.wmem_default = 1048576
net.core.wmem_max = 1048576
net.ipv4.ip_local_port_range = 9000 65500

Kernel parametreleri aktif hale getiriyoruz:

# sysctl -p

Oracle’ın önerdiği şekilde /etc/security/limits.conf dosyasına kullanıcı limitleri ile ilgili şu satırları giriyoruz:

oracle soft nproc 2048
oracle hard nproc 16384
oracle soft nofile 1024
oracle hard nofile 65536

Ben Oracle dosyalarını /oraclesetup altına indirmiştim. Bu dizine erişebilmesi için oracle kullanıcısına yetki veriyoruz, ayrıca oracle yazılımını kuracağımız klasörleri oluşturup ona da yetki veriyoruz:

# chown oracle:dba /oraclesetup/
# mkdir /oracle
# mkdir /oraInventory
# chown oracle:oinstall /oracle
# chown oracle:oinstall /oraInventory

Son olarak gerekli paketleri yüklüyoruz:

# apt-get install build-essential unixODBC rpm ksh lsb-rpm libaio1 sysstat pdksh

Bundan sonra yeni bir terminal açıp “xhost +” komutu ile diğer kullanıcıların (yani oracle kullanıcısın) xwindows oturumumuza erişebilmesini sağlıyoruz. Sonra oracle kullanıcısna geçip, indirdiğimiz zipleri (2 dosyayı) unzip ile açıyoruz.

$ xhost +
$ sudo su – oracle
$ cd /oraclesetup
$ unzip linux_11gR2_database_1of2.zip
$ unzip linux_11gR2_database_2of2.zip

Bundan sonrası normal Oracle kurulumu şeklinde gidiyor. Oracle 11gR2′de “universal installer” önceki sürümlerine göre çok daha yetenekli, bu yüzden adım adım ekran görüntüleri vermeyeceğim. Sadece önemli adımlar şunlar:

Bu adımda daha önce oluşturduğumuz dizinlere göre veritabanı yazılımının kurulacağı yeri ve oluşturulacak veritabanının ismini belirliyoruz.

Bütün eklediğimiz paketlere ve ayarlamalara rağmen installer bir çok hatanın var olduğunu söylüyor. Biz bunları “ignore all” ile geçip yolumuza devam ediyoruz.

root terminaline geçip bu scriptleri çalıştırdıktan sonra veritabanımız hazır. İşi layıkıyla yapmak adına oracle kullanıcısının .bash_profile dosyasına ORACLE_HOME, ORACLE_SID değerlerini tanımlayıp, PATH’i düzenleyebilirsiniz:

export ORACLE_BASE=/oracle
export ORACLE_HOME=$ORACLE_BASE/product/11.2.0/dbhome_1
export ORACLE_SID=orcl
export PATH=$PATH:$ORACLE_HOME/bin

Gökhan Atıl tarafından yayınlandı